Ik ben Ellen. Troosthartjes ontstond nadat mijn man Bart overleed.

Na zijn overlijden merkte ik hoe verdriet zijn eigen weg gaat. Soms is het groot en nadrukkelijk aanwezig. Maar vaak overvalt het je juist op heel gewone momenten. Tijdens een wandeling, op een verjaardag, onderweg naar een afspraak of zomaar, midden op de dag.

Op zulke momenten zijn er niet altijd woorden. En soms hoeven die er ook niet te zijn. Ik vroeg me af hoe je verdriet ruimte kunt geven, zonder dat het alles overneemt. En hoe je iemand die je mist toch een beetje dichtbij kunt houden.

Vanuit die gedachte maakte ik de eerste Troosthartjes. Kleine, handgemaakte hartjes van keramiek die je kunt vasthouden en overal mee naartoe kunt nemen.

In het begin maakte ik ze voor mezelf en voor mijn kinderen. Voor de momenten waarop we Bart extra misten, maar ook voor dagen die spannend of moeilijk waren. In een restaurant zonder hem, een dagje samen op pad, een feestje zonder hem of een ander moment waarop een beetje extra houvast fijn was. Een hartje in je broekzak neemt de spanning of het verdriet niet weg, maar kan je wel het gevoel geven dat je er niet alleen voor staat.

Toen ik de hartjes en het verhaal erachter met anderen deelde, merkte ik hoeveel herkenning het opriep. Ook andere mensen vonden er iets in dat bij hun eigen verhaal paste. Niet alleen na het overlijden van een dierbare, maar ook wanneer het leven pijn doet, iemand wordt gemist of woorden tekortschieten.

Zo groeide iets wat heel persoonlijk begon langzaam uit tot Troosthartjes. Voor kinderen en volwassenen. Voor iedereen die liefde, troost of verbondenheid dichtbij wil dragen.

Een Troosthartje hoeft niets op te lossen. Dat kan het ook niet. Maar als het op een moeilijk moment een beetje houvast geeft en de liefde dichtbij brengt, dan is dat genoeg.

Lieve groet,

Ellen